Ogólnopolski Program Dotacyjny Artystyczna Podróż Hestii skierowany jest do instytucji kultury i osób artystycznych planujących otwarcie wystawy, których przesłanie nawiązuje do wspólnej odpowiedzialności za świat, w którym żyjemy. Osoby ubiegające się o wsparcie Programu powinny w swoich projektach poszerzać i ugruntowywać wiedzę społeczeństwa na temat zmieniającego się krajobrazu społecznego i środowiskowego oraz aktywizować społeczności lokalne. Istotne jest też, by ich planowane działania zwiększały inkluzywność oferty kulturalnej oraz budowały zainteresowanie problematyką globalnych zmian, przekazywaną językiem sztuki.
Do tej pory ERGO Hestia w ramach Ogólnopolskiego Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii przekazała na rzecz osób artystycznych i instytucji kultury ponad 1,5 miliona złotych na realizację wystaw i projektów artystycznych. Co roku do programu zgłasza się około 200 projektów, zarówno z mniejszych, jak i większych ośrodków.
Co istotne, Ogólnopolski Program Dotacyjny Artystyczna Podróż Hestii nie stawia przed osobami artystycznymi ograniczeń w postaci udokumentowanego dorobku artystycznego, wieku czy wykształcenia. Jednym z najważniejszych elementów programu jest jego wpływ na poszerzanie pola odbiorców sztuk wizualnych w Polsce. Każda ze wspieranych przez nas wystaw musi uwzględniać program dział edukacyjnych i animacyjnych, które zaangażują lokalną społeczność, a także spełniać warunki dostępnościowe, które umożliwią odwiedzenie wystawy przez grupy ze specjalnymi potrzebami.
Kolejny nabór dla projektów zgłaszanych przez osoby artystyczne i instytucje kultury zaplanowany jest na ostatni kwartał 2026 roku.
Rada Doradcza Ogólnopolskiego Programu Dotacyjnego APH
Magdalena Ujma – krytyczka i historyczka sztuki, kuratorka wystaw sztuki współczesnej. Od 2018 roku jest związana z Ośrodkiem Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA, od 2021 – z Akademią Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, gdzie kieruje czasopismami „Restart” i „Elementy”. 2020-2023 była prezeską Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyki Sztuki AICA. Mieszka w Krakowie.
Bożena Pysiewicz – historyczka sztuki, edukatorka, kustosz i kuratorka Muzeum Plakatu w Wilanowie. Autorka i koordynatorka programów edukacyjnych do galerii stałych
i wystaw czasowych w MNW i jego oddziale Muzeum Plakatu w Wilanowie. Z edukacją muzealną związana od ponad 25 lat. Pełniła funkcję z-cy i p.o. Kierownika Działu Edukacji Muzeum Narodowego w Warszawie, tworzyła muzealny wolontariat oraz zespół kompetentnych i zaangażowanych w pracę edukatorów. Była współtwórczynią Muzealnego Centrum Edukacji Szkolnej, wyjątkowego miejsca skupionego na ścisłej współpracy z nauczycielami i uczniami i realizacji edukacyjnej misji muzeum.
Anna Żórawska – prezeska Fundacji Kultury bez Barier; w codziennej działalności udowadnia, co w praktyce znaczy różnorodność – diversity and inclusion i dostępność – accessibility; trenerka z zakresu dostępności, szczególnie dostępności informacyjno-komunikacyjnej i wydarzeń. Współautorka dokumentów z zakresu dostępności dla Miasta Stołecznego Warszawy, m.in. Wytycznych ws. dostępności wydarzeń dla m.st. Warszawy, Wytycznych zapewniania dostępności informacyjno-komunikacyjnej dla Urzędu m.st. Warszawy, Poradnika dla organizacji społecznych – Jak zapewnić dostępność przy realizacji zadań publicznych?; konsultantka dokumentów strategicznych dla polityk miejskich. Inicjatorka Sieci Liderów i Liderek Dostępności, produktu cyfrowego Tu Możesz – bazy miejsc i wydarzeń z pętlą indukcyjną – rozwiązania dla osób słabosłyszących, prowadząca wywiady w cyklu UsłyszAni; organizatorka oraz producentka Festiwalu Kultury bez Barier. Obecnie zasiada w Radzie Dostępności przy Ministerstwie Funduszy
i Polityki Regionalnej.
Paweł Niziński – CEO BETTER, PARTNER NOW PARTNERS, B LAB Country Partner, ambasador B For Good Leaders. Założyciel Goodbrand PL / BETTER, wydawca CR-Navigatora. Ekspert w zakresie innowacji społecznych i strategicznego zarządzania zrównoważonymi markami z ponad 30-letnim doświadczeniem w branży komunikacji marketingowej i doradztwie w sustainability. Wcześniej – m in. Dyrektor zarządzający
i kreatywny Grupy UPSTAIRS Y&R Brands Poland . Socjolog i designer. Od 2019 B Lab Country Partner w Polsce, a także Partner w NOW Partners. Laureat Pióra Odpowiedzialnego Biznesu FOB, współzałożyciel Fundacji DEIA, Socjolog (UW), Designer (Amsterdam, Warszawa ASP).
Bolesław Rok – profesor zarządzania (sustainability management) w Akademii Leona Koźmińskiego, Katedra Przedsiębiorczości i Etyki w Biznesie. Koordynator studiów podyplomowych „Cele Zrównoważonego Rozwoju w strategii firmy”. Od ponad 30 lat związany z biznesem jako doradca, mentor, rzecznik etyki i promotor społecznej odpowiedzialności biznesu. Współautor corocznego Rankingu Odpowiedzialnych Firm
i Startupów Pozytywnego Wpływu, współzałożyciel Forum Odpowiedzialnego Biznesu, współtwórca programu Climate Leadership powered by UN Environment. Autor lub współautor szeregu artykułów i książek, uczestnik wielu polskich i międzynarodowych projektów z zakresu etyki biznesu, zrównoważonego rozwoju i ESG.
Laureaci III edycji Programu Dotacyjnego APH „Czas otwarcia”
„Ślady pamięci”, Fundacja Szałfynster w Katowicach
„Ślady pamięci” to projekt, który przygląda się złożonemu pojęciu pamięci i nostalgii. Twórcy wystawy zadają pytanie, czy kontakt z obiektami artystycznymi i archiwaliami może „otwierać” przed nami utracone wspomnienia. Pytania te są niezwykle ważne w kontekście społecznej odpowiedzialności za osoby starsze i zagrożone demencją i chorobami otępiennymi. „Ślady pamięci” to nie tylko wystawa, ale też seria działań angażujących lokalną społeczność, których wspólnym przesłaniem jest wiara, że dbanie o pamięć jednostkową jest podstawą budowania większej wspólnoty.
„Głodne drzewa/ Thirsty Trees” autorstwa Przemka Branasa, Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Projekt „Głodne drzewa” jest refleksją nad płaszczyznami styku historii roślin, kolonializmu i szeroko rozumianych relacji człowieka z naturą. Tytuł odnosi się do biologicznej cechy eukaliptusa, który intensywnie pobiera wodę i wypiera inne gatunki, ale także do ludzkiej chciwości i sposobów, w jakie imperia kształtowały środowisko. To wizja monokultury pochłaniającej różnorodność, porządkującej i niszczącej zarazem. Głównym obiektem w projekcie jest kurtyna przygotowana z liści eukaliptusa, która działa na wyobraźnię nie tylko swoją skalą, ale też zapachem. Zszyte liście tworzą organiczną tkaninę, w której splatają się czas, materia i ślady ludzkich gestów.
„Tymczasowa pława” autorstwa Norberta Delmana, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
Projekt zakłada stworzenie instalacji rzeźbiarskiej w formie zatopionego kutra rybackiego, którego burty porastać będą abstrakcyjne, organiczne struktury, a w szczelinach pojawią się żywiczne „bursztyny”, potęgujące wrażenie podwodnego pejzażu. Instalacja nie przedstawia dosłownie ekologicznej katastrofy, lecz jest artystyczną reakcją na wiedzę o ekobójstwie. Projekt dotyka emocjonalnych skutków tej świadomości – bezradności, przygnębienia i rozpaczy. Doświadczenie stworzonej rzeźby ma umożliwić to zatrzymanie, oraz poszukiwanie formy nadziei nie poprzez ucieczkę, lecz poprzez uważność.
„Alina Szapocznikow / Nairy Baghramian”, Zachęta – Narodowa Galerii Sztuki
Wystawa stawia w centrum fundamentalne pytanie: jak w obliczu narastających globalnych kryzysów budować społeczeństwo oparte na empatii, odpowiedzialności i wzajemnym wsparciu? Zestawienie twórczości dwóch wybitnych rzeźbiarek otwiera przestrzeń refleksji nad kruchością ludzkiego ciała, zależnością człowieka od środowiska oraz strukturami społecznymi, kulturowymi i materialnymi.
„Walka na korzenie” autorstwa Kornelii Dzikowskiej-Demirskiej, CSW Kronika w Bytomiu
Wystawa stawia w centrum fundamentalne pytanie: jak w obliczu narastających globalnych kryzysów budować społeczeństwo oparte na empatii, odpowiedzialności i wzajemnym wsparciu? Zestawienie twórczości dwóch wybitnych rzeźbiarek otwiera przestrzeń refleksji nad kruchością ludzkiego ciała, zależnością człowieka od środowiska oraz strukturami społecznymi, kulturowymi i materialnymi.
„Na nerwy. Zielniki pamięci i wspólnotowe praktyki ukojenia” autorstwa Olgi Borawskiej, Galeria Sztuki Współczesnej w Łomży
Rdzeniem projektu jest wystawa, w której kluczową rolę odgrywa zapach – medium rzadko wykorzystywane w instytucjach sztuki, a jednocześnie szczególnie silnie związane z pamięcią i regulacją emocji. Autorska kompozycja zapachowa, przygotowana we współpracy z zielarkami i etnobotaniczkami, staje się formą artystycznej archiwizacji zanikających receptur i sposobów pracy z roślinami. Wszystkie warstwy projektu – artystyczna, edukacyjna i archiwizacyjna – skupiają się wokół jednego rdzenia: przywrócenia relacji z lokalną wiedzą roślinną jako odpowiedzi na współczesny kryzys przeciążenia.
„Ciało. Wierność wobec zmienności”, Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie
Projekt podejmuje temat braku dostępności instytucji publicznych, zwłaszcza kultury, choć przecież często deklarują one inkluzywność. Wystawa zostanie zaprojektowana jako immersyjne doświadczenie audiowizualne, angażujące percepcję, ruch i emocje uczestników. Widzowie wchodzący do przestrzeni otrzymają losowy symulator ograniczeń sensorycznych, motorycznych i percepcyjnych i przechodzą wyznaczoną trasę, konfrontując się z barierami, które dla wielu są codziennością, a w instytucjach kultury pozostają niewidzialne. Losowość podkreśla kruchość i tymczasowość kategorii „sprawności”. Druga część to wielokanałowa instalacja wideo łącząca artystyczne rejestracje barier architektonicznych i symbolicznych Starego Teatru z wypowiedziami osób samorzeczniczych.
„Rewers” autorstwa Pawła Bownika, Fundacja Archeologia Fotografii w Warszawie
Projekt podejmuje problem społecznego marginalizowania oraz nierównej reprezentacji społeczności romskiej w sferze kultury wizualnej. Artysta pokazuje, że ubrania – intymne przedmioty mające niegdyś bezpośredni kontakt z ciałem określonych jednostek – wraz z włączeniem do kolekcji, zostają podporządkowane władzy muzealnej. Bownik obnaża fakt, że muzealne narracje nierzadko wzmacniają hierarchie kulturowe, podkreślając etniczną odmienność i prowadząc do podtrzymywania stygmatyzacji. Stosowane w „Rewersie” odwrócenie romskich strojów staje się gestem krytycznej analizy tej praktyki. W rezultacie, wystawa stanie się interdyscyplinarną platformą refleksji i edukacji wizualnej, ukierunkowaną na demokratyzację pamięci i wspieranie dialogu międzykulturowego.
